Zemin değişti. Toprak nemli havasını daha kuru, eskimiş haline bıraktı. Hava değişti. Burnuma gelen temiz hava yerini boğuk ve çekilmez çürük kokusuna bıraktı. Önümdeki biçimsiz kapıyı açtığımda her şey bitmişti.
Bir an… sadece bir göz kırpması kadar sürede her şey sona ermişti.
Ayaktaydım.
Bildiğim bir yerdi. Ellerime baktım. Etraf eski, dökülmüş duvarlardan ve toz kokusundan ibaretti. Koridorun köşesinden gelen tıkırtıyla geçtiğim transtan çıktım. Bir akrepti. Evin yeni sahibi olsa gerek.
Telefonum yerdeydi.
Kapının yanında.
Aldım. Ekranı açtım. Saat… sadece bir saat geçmişti. Bir saat. O koskoca bir saat benim için bir asırlık maceraydı.
Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. Telaşlandım çünkü anneannem uyandıysa ve beni bulamadıysa ne yapmıştır diye düşündüm. Gerçekliğe dönmemin bu kadar hızlı olması beni rahatsız etmişti. Sanki gördüğüm sezonluk rüyadan uyanmışım da etkisi altında olmama rağmen gözlerimi açtıktan birkaç saniye sonra unutmuşum gibi.
Su kovaları hâlâ kapının önündeydi. Sanki hiçbir şey olmamıştı.
Yavaşça yürüdüm. Dalgındım. O kadar dalgındım ki su doldurmayı unuttum. Eve boş kovalarla döndüm. Anneannem henüz kalkmamıştı. Garipti çünkü Mustafa dayım evden çıkarken o da uyanırdı. Belki de uyanmıştır da odasındadır diye düşündüm. Odama geçtim ve masada duran defterimin boş bir sayfasını açıp yazmaya başladım. Bu bir rüyaydıysa bile asla unutmamalıydım. Her detayını, her kişisini, her olayını not almalıydım.
Günler geçti.
Bir daha ne o kâbusları gördüm ne de farklı bir rüya gördüm. Geçmişten, onlardan eser kalmamıştı. Sanki hiç var olmamışlardı. Hiçbir şey olmamış gibiydi. Dünya dönmeye devam ediyordu. İnsanlar konuşuyor, gülüyor, hayat sürüyordu. Ama ben… ben unutmak istemiyordum. Belki de tamamen bir hayal ürünüydü, belki de gerçekten orada rüya görmüştüm. Ama hissettiklerim, yaşadıklarım gerçekti. Bir hayal olamayacak kadar gerçek ve net.
