Bi Dünya Yasemin

Gözlerimi açtığımda kendimi karanlık ve nemli bir yerde titrerken bulmuştum. Duvarların arasından sızan ve önümdeki su birikintisinden yansıyan ışık süzmeleri etrafa masalsı bir hava katıyordu ama ben hiç de havamda değildim. Tavandan damlayan suların ritmik sesi dışında hiçbir şey duyulmuyordu. Duvarlar, üzerinde oturduğum zemin, hatta ben bile sırılsıklamdım. Biraz soluklandıktan sonra buraya nasıl gelmiş olabileceğimle ilgili yollar aramaya başladım. Ayağa kalktığımda ağırlığından yürüyemediğim saçlarımdaki suyu sıktıktan sonra duvarları daha detaylı incelemeye ve bir çıkış yolu bulmaya çalıştım. En azından nereden geldiğimi anlarsam çıkmanın da bir yolunu bulabilirdim. Duvarlara daha yakından baktığımda tek gördüğüm ışık süzmelerinin duvardaki taşların arasına gizlenmiş kristallerden geldiğiydi. Sıradan bir gün olsaydı gördüklerimden fazlasıyla etkilenebilirdim ama bu zaman dilimine geldiğimden beri etkilenme eşiğim o kadar yükselmişti ki hiçbir şeye hayret edemez hale gelmiştim. Duvarlardan ümidimi kaybedince suyun yanına oturdum ve düşünmeye başladım. Şu an etrafım tamamen çevriliydi ve son hatırladığım şey de Nathaira ve Zyran’la kamp ateşinin başındayken bir fısıltıyla uyandığımdı. Kafam karışmıştı ve kendime gelemiyordum. Sabah alarmını ertelemişsin de gideceğin yere geç kaldığında hissettiğin o telaş duygusu ve uyku sersemliği kalmıştı üstümde. Her yerim sırılsıklam olmasına rağmen suya doğru eğildim ve yüzüme su çarpmak için avuçlarımın arasına biraz su alıp yüzümle buluşturdum. Sudan yüzüme vuran bebek mavisi ve turkuaz karışımı ışık süzmeleri ellerim yüzümü kapattığı sırada koyulaşmış gibi parmaklarımın arasından gelen ışığın azaldığını hissettim. Yavaşça ellerimi yüzümden çektiğimde suyun içinden büyük bir balığın bana doğru hızla yaklaştığını görmemle kendimi geriye doğru atmam bir oldu. Kafamı kaldırdığımda gördüğüm şeyin gerçek mi yoksa benim hayal gücümün bir ürünü mü diye düşünmeden edemedim çünkü karşımda parlak yeşil pulları ve koyu siyah uzun saçlarıyla bir deniz kızı duruyordu. O kadar güzel ve eşsiz görünüyordu ki gözlerimi kırpmak bile onun bu harika görüntüsüne yapılacak bir hakaret gibiydi. Ben parlak pullarını incelerken deniz kızı da gözlerini bir an olsun benden ayırmamıştı, ‘’Uyandığında suya bakacağını tahmin etmeliydim, korkuttuğum için üzgünüm.’’ Konuştuğu an içi pamuk dolu bir havuza düşmüştüm çünkü sesi öyle yumuşaktı ki her kelimesinde etrafımda hareket eden moleküller birer karahindibağı gibi kulağımın etrafından dolanıp geçmişti. Sanki bilmiyormuşum gibi anın verdiği tuhaflıkla, ‘’Sen… Sen de nesin? Neredeyim ben?’’ diye sordum. Deniz kızı hafifçe gülümsedi ve parlayan gözleriyle etrafı inceleyerek, ‘’Aklında birçok soru olduğuna eminim ama cevaplar her zaman seni sonuca götürmeyebilir. Bazen de yeni soruların tohumlarını ekebilir. O yüzden doğru cevapları değil doğru soruları aramalısın.’’ dediğinde gerçekten gerilmeye başlamıştım. Tavandan damlayan su damlalarının tiz sesi bile kulağımı tırmalamaya başlamıştı ve karşımda karışık cümleler kuran ve güzelliğiyle konuyu dağıtmaya çalışan bir deniz kızı vardı. Dışarda tek başıma yürürken istemsizce çatılan kaşlarım yine o huzursuz ruh haline bürünmüştü ve ‘’Ne demeye çalışıyorsun? Ben sadece… Buraya nasıl geldiğimi bilmiyorum. Sen kimsin?’’ diye sorduğum an aklımda yanan bir ampul sanki tüm mağarayı bir anlığına aydınlatmışçasına gözlerimi kırpıştırdım. Bu gerçekten o olabilir miydi? Anneannemi bahsettiği al karısı? Ama al karısı olmak için fazla iyi birine benziyordu. Anneannemin bahsettiği hikâyenin yanında al karısı efsanesi birçok yerde yeni doğum yapmış kadınlara bebekleri için gelen kötü bir karakter olarak gösteriliyordu. Konsept farklı olsa da bu deniz kızı hiç de kötü biri gibi durmuyordu. En azından ulu orta yerde evli adamların ilgisini çekip cezbederek onları evlerinden ve karılarından alıkoyan biri gibi değildi. Benim düşüncelerim hızla akarken deniz kızı, ‘’Adım Nereia. Atalarım Nereidlerden türetilmiş ismim. Burası ise düşünebileceğinden çok daha eski ve önemli bir yer. Bir bilgenin ve bir varisin doğduğu yer.’’  Deniz kızının bu gizemli konuşması içimdeki ürpertiyi her saniye daha da arttırıyordu, ‘’Benimle şifreli konuşmayı bırakıp doğrudan anlatır mısın? Buraya nasıl geldim? Benden ne istiyorsun?’’ benim sesim titredikçe deniz kızı daha da ciddileşiyordu. Gözlerini iyice kısarak bana baktı. Sanki gözbebeklerimin derinliklerinde, o karanlığın içinde bilmediğim bir şeyler arıyor gibiydi, ‘’Kimse buraya çağırılmadıkça gelemez. Demek ki… Senin de zamanın gelmiş. Peki sen gerçekten buna hazır mısın?’’ Artık içimdeki ürperti yerini öfkeye bırakmaya başlamıştı. Bugün Zyranla birlikte ikinci defa birileri benden şüphe ediyordu. İşin kötü yanı bu durum kendimi sorgulamama sebep oluyordu ve benim en çok yapmaktan kaçtığım şeye bu kadar yakın olmam sonu görünmeyen bir uçurumun ucunda düşmek üzere beklemek gibi hissettiriyordu. Konuyu olabildiğince kendimden uzaklaştırmak istiyordum, ‘’Zamanı mı? Neyin zamanı? Buradan nasıl çıkabilirim?’’ dediğimde Nereia adındaki deniz kızı normal zamanda hoşuma gidebilecek ama şu an içinde bulunduğum durumdan dolayı rahatsız edici bir kahkaha attı, ‘’Gerçekleri öğrenmenin zamanı Sıla. Biri geldi ve o gerçekleri buraya gömdü. Sıra sende. O gerçekleri gömüldüğü yerden çıkarmanın zamanı.’’ Bir yandan da elleriyle içinde durduğu suya dokunuyor ve parmaklarından süzülen damlalar suyun üstünde minik halkalar ve dalgalar oluşturuyordu, ‘’Ama unutma, bu gerçek denen şey oradan baktığında bu su kadar berrak ve masum, buradan yani daha yakından baktığındaysa derin ve karanlıktır. Hangisini aradığına dikkat etmelisin.’’ Deniz kızının kurduğu her yeni cümlede işler daha da karmaşık bir hal alıyordu. Metaforları bu kadar çok sevmesi anlaşmamızı ne kadar zorlaştırsa da bu diyaloğu hızlandırmak da benim elimdeydi. Tabii ki istediği soruları sormam gerekiyordu.