Güneş ışıklarını ağaçların arasından sızana kadar kimse sesini çıkarmamıştı. Hepsi de uyumuş muydu yoksa benim gibi tüm gece kendini sorgulayıp karanlık kabuslara mı dalmışlardı bilmiyorum. Ama ben boğuluyordum. Okuduğum bir polisiye kitabına göre boğulma eylemi asfiksi olarak biliniyordu tıpta ve 10’a yakın boğulma şekli vardı. Ama bunun artı 1 olduğuna artık emindim çünkü insan düşüncelerinin içinde de boğulabiliyormuş. Düşüncelerim beynime giden kanalları tıkamış ve oksijen yeterli gelmiyordu. Tüm gece durup dururken kirpiklerim ıslanmıştı. Kafamın içinde debelendikçe daha da batıyordum. Yoksa yolun sonuna mı gelmiştim? Zyran’ın gözlerinde gördüğüm o hayal kırıklığı gerçekten benimle mi ilgiliydi? Şimdiye kadar dışarıya karşı oluşturduğum duvarlar artık üstüme gelmeye başlamıştı. Şimdi onları bile yıkamıyordum çünkü hep güçlü olmak zorundaymışım gibi hissetmiştim ama içten içe hep tükenmiştim. Kendime bile yenilmeye başladım. Sanki o duvarları kurmak için tuğlaları taşıyan ben değilmişim gibi isyan ediyordum. Artık kendi evimin altında ezilmek üzereydim. İçimdeki tüm çiçekler bir bir soluyor, ormanlar yanıyor ve ben kül oluyordum. O inşa etmenin hayalini kurduğum ev her şeyi yoluna sokacak gibiydi. O kadar hevesliydim ki kapı yapmayı unutmuş ve kendimi içeri hapsetmiştim. Eski gücüme kavuşmam ne kadar sürer bilmiyorum ama artık kendi duvarlarımı yumruklamayı bırakıp bir çözüm bulmalıydım. Çünkü şu an Nathaira’nın, Inara’nın, Zyran’ın ve tüm köyün geleceği belki de bana bağlıydı.
Sabahın serinliği ormana nazaran nehir kenarına daha derin işliyordu. Zyran ve Inara eşyaları topluyor, son kalan ateş de çoktan sönmüş ve küllerine boğulmuştu. Bir şey yapmalıydım. Hareket etmezsem, gece boyunca içimde büyüyen o ağırlıkla birlikte kök salacaktım buraya sanki.
Nathaira göz ucuyla bana baktı. “Biraz meyve toplamaya çıkıyorum, sen de gelmek misin?” Başımı hafifçe salladım. Birlikte ormana doğru ilerlerken Zyran’ın Inara’ya bir şeyler fısıldadığını duydum ama anlayamadım ve zaten kafam çok dolu olduğu için çok da umursamadım. Nathaira ile ormanın içinde dolanırken bir yandan dut ve böğürtlen topluyor bir yandan da sohbet ediyorduk. Nathaira, ‘’Zyran çok üstüne geliyor bence. Her şeyi bu kadar sorgulaması bana tuhaf geliyor. Sence de öyle değil mi?’’
‘’Bilmem hiç öyle düşünmemiştim.’’
‘’Bilmiyorum, bence… Sanki başka planları var da bizden saklıyor gibi.’’ Dudaklarını ısırdı. Sonra gözlerini yere dikti.
‘’Zaten sert tavırları çok rahatsız ediciyken dün de senin üstüne gelmesi… Bence yanlıştı.’’
Zyran üstüme mi gelmişti? Sorgulayıcılığı bana art niyetli gelmemişti ama Nathaira’nın dedikleri kafamda bir boşluğa çarpıp yankılanmaya başladı. Gerçekten ortamda dünden beri tuhaf bir hava olduğunu fark ettim. Benim dışımdaki herkes bir şeyler saklıyordu ama yine de sorguya çekilen ben oluyordum. Ben ağaç dibindeki böğürtlenleri toplarken Nathaira’nın topladıklarını koymak için getirdiği torbaya baktım ve neredeyse boştu. Sürekli etrafına bakıyor ve bir şeyler arıyor gibiydi. ‘’Nathaira bir sorun mu var? Meyve toplamak isteyen sendin ama elini bile sürmemişsin neredeyse. Sürekli bir yerlere bakıp duruyorsun.’’
Bu sorumdan rahatsız olmuş gibiydi, ince kaşlarını çatsa da gülümsemeye çalışarak, ‘’Yok yok. Güzellerini seçmeye çalışıyorum, ondan.’’
Diğer söylediğimi duymamış gibi yaptı ve hemen kafasını dut ağacının dallarına kaldırdı. Aniden gelen güneş ışığı yüzüne vurunca gözlerini kısmıştı. Ama sanki o sırada başka bir şeyi görmemi istemiyormuş gibi başını hafifçe sola çevirdi. “Şuradan birkaç tane daha alıp dönelim,” dedi. Ben başımı çevirdiğimde çoktan arkasını dönmüş ve etrafına baka baka patikanın aksi yönüne ilerlemeye başlamıştı. Yürüyüşü biraz aceleciydi sanki. Bir şeyden mi korkmuştu yoksa başka bir şey mi vardı bilemiyorum ama Nathaira’nın bu halleri beni korkutmaya başlamıştı. Belki de fazla kuruyordum. Nathaira o kadar sakin, o kadar… yumuşaktı ki, ona karşı içimde doğan o kısa huzursuzluk ve şüphe kırıntısı bile beni suçlu hissettiriyordu. Belki de gece çok az uyumuştum, belki de kafamın içindeki sorular yüzünden herkes bana fazla uzak, her davranış fazla garip geliyordu. Nathaira’yı sorgulamak? Hayır… bana hiç zarar verecek biri gibi görünmüyordu. Bazen fazlaca dalgın oluyordu belki, ama kim olmazdı ki? Üstelik buraya gelmeden önce onun yardımseverliği olmasa yolun yarısını bile geçemezdim. Şimdi gözlerini daldaki dutlara dikmiş birini tehlikeli bulmak da neyin nesiydi?
Nathaira’nın peşinden gidecekken arkamdaki çalıdan hışırtılı bir ses duydum. Normalde yoluma devam ederdim ama içimde bir şey merakımı kabarttı ve sesin geldiği yöne dönme ihtiyacı hissettim. Döndüğümde karşılaştığım manzara şaşırtmamıştı nedense. Kahverengiye çalan kızıl tüyleri, güneşin ışığı altında altın gibi parlıyordu.
Tilki…
Öylece bana bakıyordu. Ben de ona. Öyle bir bakıştı ki sanki yalnızca beni görmüyor, geçmişimi, geleceğimi ve şu anki her çelişkili duygumu da okuyordu. O bakışlarda bana ait olan ama hâlâ benden gizlenmiş bir şey vardı.
Adım atmadım. O da atmadı. Sadece bakıştık. Çalıların hışırtısı kesildiğinde, orman da susmuş gibiydi. Ne bir kuş sesi vardı ne de bir yaprak kıpırtısı. Sanki dünya bir anlığına durup sadece bu bakışı izliyordu. Ağzını araladığında tek beklediğim tuhaf bir sesken ‘’Aradığın gerçeklerin ışığını bulmak için önce zamanın karanlığında kaybolmalısın.’’ sözleri kulaklarıma bir fısıltı gibi ulaştı. Söylediklerini duyduğuma emin değildim. Ses mi, yoksa sadece zihnimin bir oyunu muydu? Ama tilkinin gözleri hâlâ üzerimdeydi. Sözcükler ona aitti. Eminim. Adım attım. O geri çekilmedi. Sadece durdu ve beni izlemeye devam etti. Sonra bir anda, yapraklar tekrar hışırdamaya başladı ve bütün sesler yerine geldiğinde o ormanın derinliğine süzüldü.
O an, bir şeylerin değişmek üzere olduğunu anlamıştım.
